10dence art collective artists

2008-12-08T13:00:00.001-08:00

© 10dence gallery - artifacts - All rights reserved
No part of this website may be reproduced or used in any form or by any means graphic, electronic or mechanical, including photocopying or information storage and retrieval systems without the prior written permission.
.
© 2009 - copyright 10dence gallery - artifacts © 2009 pictoright Amsterdam

Worlds of Abstraction

2008-10-30T03:35:00.000-07:00

Voor meer informatie omtrent de kunstenaars:
Hélène van Dongen: http://www.helenevandongen.com/
Kees Okx: http://www.keesokx.com/

Nikolaj Dielemans: http://www.nikolajdielemans.com/
Ron Weijers: http://www.ronweijers.com/

Pieter Zandvliet - Nieuwleusen NL

2007-12-08T13:04:00.001-08:00

Born 1969 in Leiden the Netherlands. Studied arts at the 'grafisch lyceum' and 'vrije academie' Pieter Zandvliet lives and works in Nieuwleusen in the Netherlands. With his characteristic use of colors and outlines, Pieter Zandvliet attempts to shake, mix and transfer his dreams, fantasy, the things that surround him and his imagination within his paintings.

Inspired by a selective search of extraordinary people and events in big cities, from the underground comic book scene and from the arts and culture of Spain, Mexico, Africa, Indonesia and the United States, due to the influx of ethnic cultures juxtaposition along side traditional Dutch values, such as personal freedom to do what one wants, Pieter Zandvliet transforms his linework into imaginary but reality based figures on contradicting backgrounds. Pieter Zandvliet, doesn't make sketches, works one way out, right on the spot, is highly productive, works on walls, wood or canvas, has a quick delivery, sometimes chaotic and sometimes serene, in any case his works are pure, represent a part of his personality and are very important to him. Pieter Zandvliet started his creative career by painting murals and graffiti in the Netherlands during the 1980's and strongly explored exchanges with artists from all over the world. His creative involvement in gallery Slaphanger, an active art community where art exhibitions, poetry readings and performances took place in the 1990's up until 2002 in Rotterdam, the Netherlands, his activities as a founding member of Dada Boise Group Krimpos as well as his frequent activities as a performance artist and the widely exhibition of his work on the Internet and in galleries throughout the underground and mainstream art scene, stood at the basis of the widely respected position he gained as a contemporary artist. A continuous flow of activities and exhibitions and a numerous flow on artistic participations in creative projects, guarantee a maximum interaction of his work with his worldwide public. Pieter Zandvliets' work, is highly expressive, confronting, honest transparent & unique. His aim is transfer his thoughts and vibez through his work, reaching and sharing his creative expressions with as many as possible individuals and let his work travel all over the world. Beware, there is more to come

Mijn gevoel kan per uur verschillen. En omdat ik zo wisselvallig ben, is het fijn dat ik mij in verschillende media kan uitdrukken. Maar oké', mijn hart gaat uit naar het tekenen, dat is een oude gewoonte van mij, tekenen is voor mij iets tussen kunst en het verwerken van momenten. Ik ben een beetje te vergelijken met een salamander, of een spons die alles opzuigt voor zijn creaties.

Mijn grootste inspiraties zijn, Dat zijn er veel, gewoontes van mensen en dieren staan bovenaan mijn lijstje, ze vormen de basis van mijn figuren. Ik zoek naar gewoontes, omdat ik die van mezelf niet ken. En voor mij is dat beter die niet te kennen, dit zou een grens in mijn werk gaan vormen, dus sta ik open voor alles (althans veel), Dit is moeilijk voor mijn vrouw, familie, vrienden en voor Pieter, maar het is mijn gekke leventje waar ik zo van hou. In mijn werk probeer ik in mijn figuren emoties te vangen, het uiterlijk speelt veelal een ondergeschikte rol, het zijn de emoties en gevoelens die wij niet kunnen benoemen die ik zo interessant vind, een vage Wereld omdat wij hem geen naam hebben gegeven, en die toch heel tastbaar blijft. Natuurlijk weet ik nooit of ik de juiste emotie vang, maar met de suggestie kan ik vaak neerzetten wat ik wil. En dat schept grote tevreden heid naar wat ik de mensen wil laten zien.

Ben Game - Middelburg NL

2007-12-08T13:04:00.000-08:00

Born in 1958, Oldenzaal the Netherlands. Due to his urge towards drawing and painting, Ben Game studied at the 'Vrije Academie' in The Hague and the 'Academy of Visual Arts' in Rotterdam. What identifies Ben Game as an artist is courage and full powers of self-transformation. That courage, meaning not being afraid to fail, transforms paralyzingly self-conscious 'predicaments of culture' into confident 'ecstasies of feelings combined.' He has the guts, what is more, to confront himself and the spectators of his work.

His almost primitive or childish abstract impression of human figures in contrast with abstract backgrounds, his fascination for signs, lettering, text-parts and quotes transform into something alternative to the mainstream. His painting process starts off on an intuitive basis and from that stage on, the development of his work gets more and more conscious. Ben Game is extremely productive and generates a wealth of paintings and drawings. He works on canvas, paper and wooden panels with a variety of materials. 'My work should speak for itself', no further comments from the artist himself. His work visualizes his words and thoughts. In spite of the highly expressive and pure expression and values integrated within his paintings and drawings, some people have a hard time with his work. Difficult to describe and difficult to catch within a phrase or to put a tag on. Alternative, abstract, expressive, pure, primitive, confronting, intuitive childish and honest are some search engine key-words, worthy to tag his work with, or should it simply travel the art-world as BenGames' work… Ben Games work is currently on display in selective galleries and his work plays an important and highly respected role within the visual production of the Tabasco Tabernacle project.

Ron Weijers - Schiedam NL

2007-12-08T13:03:00.000-08:00

Weijers translates his views on contemporary issues by painting, through photography, and composing music.
.
"My personal quest is to find the balance between tranquility and tension."
"Painting is the ultimate medium for communicating with myself and others."

In painting, his work conveys an intuitive visual language where interlacing signs and shapes combine by relational substance to create a mystical place. Using a refined drawing technique he has successfully liberated the line from traditional pattern. Figures and elements are thus rendered in their natural state, one belonging to the other with consistent symbolism that allow the viewer a ready grasp of their message quality and orientation. Thereby inviting viewers to consume individual components for detail and to bring them together in relation so that a comprehension of the overall image is portrayed. Complementing the subject matter is a specific color palette that effectively stimulates and suggests the desired mood. Collectively his compositions manifest color, shape, material and line into a seductive fantasy of an alternate worldview.

A prior career in graphic design has strongly influenced the artist's work and is evident in the media he favors. Weijers mainly paints on wooden panels and his work could be described as multi-layered mix media (collage, acrylic, oil pastel, graphite, objects). Through the years he has matured his painting style by means of materials used, technique and concept. His high levels of productivity continuously generate a further developing flow of work. His paintings are on exhibit in several galleries in the Netherlands, Belgium, Germany and the USA.

By way of photography, Weijers is keenly adept at capturing the essence of subject, communicating again his conceptual vision of social and political issues. Various series such as 'Throw away your TV!', 'It's a stars & stripes circus out there', 'Get Connected with Phonarchy', 'Spray-com 2006', 'LA drive-by shooting', 'Target rush-hour' and 'Fixx the game', intend to bring forth underlying sincerity relating to the desired theme. His photographic work is shown in galleries in the Netherlands, Germany and the United States. Photographic visions on New York are in current development for publication with “Manhattan Transfer”. A series of six books is also in production to be titled “Alter Vision”.

As a musician Weijers writes, arranges, produces and releases musical projects using the name Global Frequency. The recordings of these projects are realized in corporation with an international group of musical friends mainly in the Netherlands and the United States. During the past years his musical activities resulted in the release of ten CD/DVD's. The projects “the Break of Dawn“, “D-Mans' left wing & painkiller sessions“, “Trippin' in the temple of doom“, “Get Wet“, “Throw away your TV!“, “Evo-so-lu-tion“, “Sounds of Vision“ and the 2007 release of his first DVD “Tabasco Tabernacle“ are some examples of his urge to musically express himself.

The audio-visual project Tabasco Tabernacle is to be seen as the start of a new era in the Global Frequency history. A co-production on song writing with the Dutch artist and musician Willem van Veldhuizen as well as on the production of the visual material generated a more than welcome added value for the both of them. In addition to Weijers and Van Veldhuizen, the New York based artists: Easton Davy, Toni Dalton and Joe Davis as well as the Dutch artists: Ben Game, Max Dereta, Pieter Zandvliet, Carolien Vermeulen and Joke Schot where invited to add their artistic skills to the visual production part of this project. The integration of all available artistic disciplines within the Tabasco Tabernacle project and the cooperation with a wide range of artists, created a true international multi-disciplinary audio-visual production. Next projects to work on for Weijers are the Poligious Issues audio-visual art project and a co-op painting project with the Dutch contemporary painter Anton Vrede. At the end of 2008, Weijers initiated the foundation of the 10dence art collective. Works from Weijers are in stock at: 10dence gallery - Schiedam, Galerie Ooster-Laren - Laren (NH) and Galerie LeCocon - Hamburg, Germany. Recently Weijers opened his new studio artifacts-10dence gallery, in the historic center of Schiedam..

Joe Davis - New York USA

2007-12-08T13:01:00.000-08:00

Joe's vision is to create work that incorporates the dynamic nature of our modern society. He is most interested in the byproduct produced by the exchange of attitudes and ideas where contrasting elements collect and form a new derivative by combination. His desire is to create imagery that suggests a populace of space by several values having intrinsic harmony though there is variance in renderings and objects.

.

.

“I want to reflect on canvas an aspect of the diverse interaction so pervasive in city life - where culture, sights, sounds, activity, and expressions are a continuous influence on our senses. In my work, renderings and symbols embody the space to produce an aesthetic value with collective imagery that draws individual interpretation.”

To achieve this end he often begins by drawing on canvas using media such as lead, charcoal, and inks. Acrylic washes are then incorporated, upon which more renderings are applied and the procedure repeated until the final outcome is realized. He works primarily on bare linen canvases to accentuate a raw grounding. On occasion the same is applied to wood surfaces.

As a New Yorker he is subject to a landscape busy with gestures and expressions juxtaposing one to the other. This approach has led him to consider his work an element of a larger space – an expression present in the company of others, thereby having voice and individualism manifest in greater degree due to the relation of surrounding components. For this purpose his compositions are often simplified in sincere appreciation for amplifying what is being said..

Toni Dalton - New York USA

2006-12-19T01:53:00.000-08:00

Toni Dalton studied art at the New York Studio School. A long time resident of the Westbeth, the largest artists community in the world, located in Greenwich Village, New York. Westbeth, located in the historic Bell Labs building, is designated as living and working space for professional visual, performing, and literary creative artists. The award winning design by architect Richard Meier includes performing and visual arts studios; a gallery; theaters; film, photography, and recording studios; a communal print shop; sculpture studio; and a community space used for performances, concerts, lectures, videos, and meetings of community groups. The Westbeth is an exciting, dynamic center for artists who have made important contributions over the past 25 years. Merce Cunningham in dance, Gil Evans in jazz, Diane Arbus in photography, Moses Gunn in acting, and Muriel Rukeyser in poetry are among the hundreds of artists who developed their art and careers there.

Dalton started her artistic career as a painter and gained a well respected artistic status within the American art scene. Exhibitions and art shows at the Vorpal Gallery on West Broadway in SoHo, at Barnes and Nobles New York and the annual Westbeth gallery group shows for the last 20 years, reflect the respect she earned as an artist. Toni Dalton filled her life painting continuously until she had an unfortunate accident and became unable to continue working as a painter. In order to generate a possibility to express her creativity, she started to work out with digital painting on her Macintosh computer, photography and the production of short movies and has been doing so for the past years. Together with friend and painter Arnold Wechsler, a New York painter who has also produced art programs for cable TV, lately, they focus and collaborate on projects for the Internet. Their venture, 'Steal This Painting', is a project that pays tribute to the life and work of Abbie Hoffman. Digital Bridges, A New Media Exhibition, explores a wide variety of visual responses to new creative challenges, is frequently on show at the Westbeth gallery and their Street photography and digital graphics projects appear more than often in New York media. Digital technology has become a central part of their everyday life and is shaping their culture in innumerable ways. By using the scanner, mouse and screen as their sketch pad, brush and canvas they have embraced the potential of the computer as their artistic medium. Toni Dalton frequently uses the name 'Kaliart' for her creative work and expressions. The photographic project 'Contrast & Decay', containing her alternative views and visions on the streets of New York and related issues that most of us would walk by without paying attention, are extremely well 'seen' through the lens and the eyes of Toni Dalton. Her Images could be described as abstract paintings. With the project 'Contrast & Decay', Toni Dalton made her first appearance into the European art circuit with the participation in the Tabasco Tabernacle audio-visual project.

Anton Vrede - Rotterdam NL

2006-12-16T01:28:00.000-08:00

Anton Vrede werd geboren in Willemstad, Curacao in 1953 en verhuisde in 1961 naar Nederland, en bracht zijn middelbareschooltijd door in Leiden. Hij studeerde van 1971 tot 1977 aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam samen met oa. Frank Dam, Jos Looise en Willem van Veldhuizen. Zijn werk bestaat uit tekeningen, bronzen beelden, grafiek, schilderijen, etsen, zeefdrukken en illustraties, en is opgenomen in collecties van o.a. banken, fondsen, ministeries en ziekenhuizen.

.

.

Zelf omschrijft hij zijn werk als een 'osmose tussen abstract-expressionistisch en romantisch figuratief'. Anton Vrede streeft ernaar de realiteit naar zijn eigen hand te zetten. De figuratie moet echter zichtbaar blijven. Het gebruik van overwegend lichte en felle tinten weerspiegelt zijn Caribische oorsprong. In zijn werk zijn vaak dieren te zien; roze olifanten zweven voorbij, papegaaien en neushoornvogels staan rug aan rug met opgeheven bekken, katten en tijgers sluipen rond.

De dieren, mensen en voorwerpen van Anton Vrede vertegenwoordigen vrijwel nooit de inhoud die ze gewoonlijk bezitten. De mens kan het dierlijke weerspiegelen en het beest kan menselijke trekken vertonen. De dieren dienen vaak als voorbeeld voor een betere levenswijze dan die van de mensen. Zij vervullen een rol en hebben vaak een functie als personificatie van menselijke gevoelens. Een dier kan kracht, bescherming of afschrikking uitbeelden. De vanzelfsprekendheid waarmee betekenissen zich laten uitwisselen wordt nog versterkt door elkaar overlappende kleurvelden en onontwarbaar vervlochten lijnen. Deze manier van werken is typerend voor het handschrift van Anton Vrede.

Anton Vrede tekent veel naar de natuur. Zijn studies in Blijdorp hebben zijn hand gescherpt en de vormen lijken dan ook met speels gemak te ontstaan. Maar meer nog dan aan de dierenwereld spiegelt Vrede zich aan ‘de wereld van het museum'. Hij houdt vooral van het 'ruige' werk van schilders als Penck, Basquiat en Guston. Naast de kunstmusea zijn ook de musea voor volkenkunde een bron van inspiratie voor Vrede. Zo heeft hij bijvoorbeeld veel bewondering voor de kunst van de Asmat, een Papoea-volk uit Irian Jaya. Ook in de kunst van dit volk komen dieren veelvuldig voor als dragers van allerlei betekenissen.

De dieren in het werk van Vrede verleiden en imponeren, zijn aaibaar maar ook vreeswekkend. Vrede: Schrijnende schoonheid, dat is ware schoonheid. Iets wat er puntgaaf uitziet interesseert me niet. Wel wat enigszins beschadigd is, wat ook je angst oproept, zoals het leven zelf."

Voor Anton Vrede is de dierenwereld een vertrouwde wereld. Een groot deel van zijn tekeningen, schilderijen, etsen en sculpturen speelt er zich in af. Voor hem is het een droomwereld, een vluchtoord waarvan het kader gevormd wordt door de oeroude symboliek die voorkomt in sprookjes, mythen, fabels en legenden. Hij geeft zijn dieren daarin alle ruimte. Ze lijken op zich realistisch weergegeven, maar in hun handelen en ook in hun uiterlijk vertonen ze allerlei surrealistische trekjes. Bovendien heeft Anton Vrede een beeldtaal die open, dichterlijk en kwetsbaar is, zodat zijn figuren nooit eenduidig uitgelegd kunnen worden. Ze zijn voor meer betekenis vatbaar en ontstijgen zo de stripfiguren zoals we ze kennen uit de tekenfabrieken van Walt Disney en anderen (al zal Vrede de laatste zijn om te ontkennen dat strips invloed hebben gehad op zijn werk).

LiteratuurBoeken van en met Anton Vrede zijn: Van erf tot skai : een bundel gedichten, door Chitra Gajadin en Anton Vrede (illustraties), Futile Rotterdam, 1977. Schetsboek 1986-1987, Uitgever Bébert Rotterdam, 1987 en Anton Vrede : aap, haas, pinguïn, olifant ...

Het moderne bestiarium van Anton Vrede

De dierenschilderijen en prenten van Anton Vrede zijn licht, leuk en kleurrijk. Ze vertellen nauwelijks een verhaal, maar tarten je om er zelf een verhaal bij te verzinnen. Dat is leuk voor thuis. En daarmee belangrijk, want de woonomgeving is een belangrijker domein voor beeldende kunst dan bijvoorbeeld musea, waar schilderijen worden verzameld als betrof het postzegels. Net als dieren: leuker in het wild dan in een dierentuin.

.
Anton is een vakman, die voor wat betreft zijn kleurgebruik, geïnspireerd is door de popart. Zijn vroegere werkstukken waren uiteraard wat wilder dan nu. Maar hij komt nog steeds met prachtige kleurencombinaties, grof aangezette, maar toch zeer herkenbare dieren, die vaak een beetje uitdagend als een ondeugend kind naar de toeschouwers kijken. Daar is, gegeven de situatie waarin Anton ze plaatst, ook wel aanleiding voor.

.
Neem bijvoorbeeld het schilderij bij dit stukje. Ingedikte popart zou ik zeggen. Een met zeer vlotte strepen geschilderde aap kijkt je triomfantelijk liggend op de slurf van een olifant aan. Laatstgenoemde tuurt berustend in de verte. Op het doek zelf zijn, als je goed kijkt, de vage contouren te zien van eerdere dieren en voorstellingen. De kleuren zijn bijzonder en dwingend en het werkstuk is, dankzij al deze elementen, hard en zacht tegelijk. Een droom in de werkelijkheid, of de werkelijkheid in een droom. Ik werd meteen verliefd op dit schilderij bij een expositie in Rhoon.

.
Anton heeft een hele serie van dergelijke schilderijen geproduceerd en ook grafica. Maar dit schilderij vind ik, voor zover ik de hele serie heb gezien, een van de meest uitgebalanceerde en desalniettemin toch spannend.

.
Anton heeft veel werk geproduceerd. Ik ken het maar ten dele, maar ik heb de indruk, dat er in zijn dierenschilderij veel constanten zitten. Combinaties van dieren, die, vanuit een overigens onterechte antropomorfe benadering, menselijke eigenschappen worden toegedicht, die ze niet hebben. Het is een kwestie van projectie. Je ziet wat je wilt zien. Dieren appelleren aan onze gevoelens van aaibaarheid, degelijkheid en wreedheid en worden daarom al eeuwenlang in fabels opgevoerd als pseudo-mensjes. En dan vooral als poppenkastattractie, tot lering en vermaak van het volk dat op deze wijze de les wordt gelezen. Schoolvoorbeeld daarvan zijn de sterk moraliserende fabels van La Fontaine. Zinvol in hun tijd, maar nu achterhaald.

.
Anton Vrede heeft ontegenzeggelijk iets met dieren en dan vooral met zijn eigen bestiarium. Maar hij hoort niet thuis in de traditie van de fabeltjesvertellers. Integendeel. Zijn dieren zijn impressies van dieren. Geen fotografisch afbeeldingen, maar wezens die je in de popart verwacht. Gesublimeerde werkelijkheid, die fascineert. Met essentiële lijnen en onverwachte kleuren zetten de dieren van Anton je aan het denken. Daarmee is hij eerder een abstracte dan een figuratieve schilder.

.
It’s all in the mind van de toeschouwer en het is de vraag of de associaties die al deze vrolijke vage dieren oproepen, er ook door de kunstenaar zijn ingelegd. Hoe het ook zij, het bestiarium van Anton Vrede gaat ergens over. Zijn werk heeft een ziel en is daarom zeer de moeite waard.
.

Hein Meijers

Wetenschapsjournalist en de gelukkige bezitter van een aantal werken van Anton Vrede.

Het gedicht

.
Dames en heren, Anton,

.
Het wordt stil, het wordt warmer in de zaal.
Steeds zilter waait dun ratelend metaal.
De schrijfmachine mijmert gekkepraat.
Lees maar, er staat niet wat er staat.

.
Die ene regel uit het gedicht Awater van Martinus Nijhoff: Lees maar, er staat niet wat er staat, heeft in de Nederlandse taal bijna de status van een gezegde verworven. Ontleend aan de letterkunde, duiden we er mee aan dat dat wat niet gezegd wordt vaak even belangrijk is, of belangrijker nog, dan wat wel gezegd wordt. Bij taal kunnen we dat ons goed voorstellen: literatuur is de kunst van toespelingen maken, iets oproepen, aanduiden, suggereren, er omheen draaien… omdat ieder woord geladen is met tientallen associaties, die zowel collectief als individueel bepaald zijn, en omdat klank en intonatie per slot van rekening alleszeggend zijn. We kunnen het tegengestelde zeggen van wat we bedoelen en elkaar toch begrijpen.

.
Geldt voor de beeldende kunst dan hetzelfde? Kan je zeggen: Kijk maar, je ziet niet wat je ziet? Een schilderij, een tekening, een sculptuur is immers een ding, het is geen woord, geen klank. Het is er, tastbaar, zichtbaar, aanraakbaar – een ding met gewicht (hoe gering ook) dat ruimte inneemt, terwijl woorden gewichtloos zijn en vervliegen met elke buiging van de stem.

.
Voor de beeldende kunst geldt toch hetzelfde, denk ik, als het goed is. Soms zie je weliswaar gewoon wat je moet zien, en ook dat kan goed zijn: een reliëf van Jan Schoonhoven is een ding om naar te kijken omdat het dingen zichtbaar maakt, in dit geval de eindeloze nuances van het licht. Maar ik denk dat voor het werk van Anton Vrede zeker geldt dat je niet ziet wat je ziet, of, om het ingewikkelder te maken, dat je ziet wat je niet ziet.

.
Wat zien we? We zien telkens weer een olifant, een haas, soms een pinguïn of een aap (ik laat de drie modeltekeningen hier even buiten beschouwing) die op elkaar balanceren - of beter, een haas die allerlei acrobatische toeren op een olifant uithaalt, die luiert op zijn slurf of er bijna een springplank van maakt, een haas die verwachtingsvol in de verte staart, die wat aanrommelt met een pinguïn, en soms ontmoeten die dieren elkaar of nemen ze afscheid.

.
Maar dit zien we natuurlijk helemaal niet. Wat u ziet is uw eigen goedgelovigheid. Eigenlijk zien we alleen maar kleuren, vlekken, soms lijnen, we zien dikke verf en dun opgebrachte verf, we zien de kwaststreken in de verf, we zien licht en donker, fletse kleuren en verzadigde kleuren, matte en glanzende plekken, kleur over kleur over kleur, soms ton-sur-ton, soms hard en contrastrijk. Het werk is eenvoudiger geworden de afgelopen jaren, zegt Anton, maar die eenvoud is bedrieglijk.

.
We zien kleur en lijn, en we geloven dat we dieren zien, maar wat we werkelijk zien is Anton Vrede zelf, misschien wel beter naarmate het werk eenvoudiger is geworden. Zoals iedere goede kunstenaar ontsnapt hij er niet aan telkens weer een zelfportret te maken. Wat we zien is Anton Vrede die kijkt en droomt. In zijn schilderijen, tekeningen, beelden, zien we hem kijken naar Bugs Bunny en de Indiase god Ganescha, we zien hem kijken naar de haas van Dürer en de leeuw van Henri le Douannier Rousseau, en in de menagerie die hij zich in al die jaren heeft toegeëigend zien we hem steeds helderder dromen van een wereld vol vertrouwen, in wankel evenwicht weliswaar, maar toch… Dergelijke dromen kunnen we tegenwoordig goed gebruiken, in een wereld die de afgelopen jaren vele illusies armer is geworden. Soms is het beter even niet te zien wat je ziet, en goed te kijken naar iets dat er eigenlijk niet is maar dat er wel zou moeten zijn.

.
Ludo van Halem

curator Stedelijk Museum Schiedam
14 april 2006

De olifant in het paradijs

.
Anton Vrede – De olifant in het paradijs

.
‘Now the bee takes his honey then he sets the flower free’

Captain Beefheart

.
In de vensterbank van zijn atelier staan beeldjes van olifanten, etnografica en boeddha's. Het eerste dat hij doet als hij binnenkomt: een lp opzetten. Daarna koffie maken. Muziek stoffeert de eenzaamheid van het atelier. ‘You just perform, you cannot burst for joy, it just takes toil, hard work and toil.’ De stem van Stuart Staples is even regenachtig als het weer van deze middag in maart.

.
‘Ik houd van schoonheid met een scherp randje,’ zegt Anton Vrede.

.
Op een van zijn onvoltooide schilderijen maken een gorilla, een kikker, een haas en een pinguïn een rondedans. Dat kan natuurlijk niet echt, maar als hij het schildert kan het toch. Olifanten zweven door de hemel, hazen gebruiken de nek van een giraffe als glijbaan, zwemmers voeren luipaarden mee. Onder wordt boven, licht wordt zwaar, lucht wordt water en omgekeerd. De dierenwereld van Anton Vrede verandert voortdurend en blijft steeds hetzelfde, zoals het plezier waarmee ze zijn geschilderd of getekend steeds hetzelfde blijft.
Die ochtend heeft hij bij etsen opgehaald die Fieke Billet voor hem heeft gedrukt. Hij legt ze uit op de vloer, naast de productie van de voorgaande maanden. Het hele atelier is gevuld met prenten waarvan de fragiele, dansende lijnen en speelse kleurvlekken zijn neergezet met de gespeelde achteloosheid die het resultaat is van jarenlang kijken en tekenen. ‘In mijn werk kan ik mijn droomwereld concretiseren,’ zegt hij. ‘Tegelijk kan ik mijn muizenissen ermee verdrijven. Het leven is niet zo ingewikkeld. Alles heeft voor mij een zekere lichtheid gekregen. Zonder zweverig te zijn. Het werk heeft een balans gevonden, lichtheid als tegenwicht voor ernst, waardoor ze elkaar min of meer opheffen.’

.
Is dat een manier om jezelf te relativeren? vraag ik.

.
‘Ik denk het wel. Mezelf, mijn omgeving, de wereld.’

.
De dieren in zijn werk zijn meer dan louter een spel van kleur en vorm, hoewel dat met grote inzet wordt gespeeld. Anton Vrede grijpt in zijn werk terug op oeroude symbolen die voorkomen in mythen, sprookjes, fabels en legenden uit alle windstreken en na alle eeuwen nog niets aan kracht hebben ingeboet.. In afgezwakte vorm zijn ze nog herkenbaar in hedendaagse tekenfilms, stripverhalen en kinderboeken. ‘Pas toen ik volwassen was ontdekte ik hoe geniaal tekenfilms zoals Bugs Bunny gemaakt zijn. Ik heb geprobeerd de beweeglijkheid daarvan in mijn schrift te imiteren, hoewel ik die in mijn werk hooguit kan benaderen: het blijft een stilstaand beeld.’
Hij noemt nog andere hedendaagse invloeden. De songs van Captain Beefheart bijvoorbeeld, die grossieren in surrealistische invallen en raadselachtige archetypen: ‘The Christ child its face replaced by an elephant’s head, intricate lace cups each ear and bands the trunk’ (A Tin Peened Reindeer).
Het beeld is minder ongerijmd dan het in eerste opzicht wellicht lijkt. Anton haalt een artikel tevoorschijn, waarbij als illustratie een ets van Rembrandt is afgedrukt. Adam en Eva, kort voor de Zondeval. Op de achtergrond kijkt een olifantje toe. In de christelijke iconografie is de hulpvaardige olifant het symbool van Christus, de enige die de gevallen mens kan oprichten. De olifantskop die Beefheart het Christuskind toedicht, verwijst in één moeite door naar Ganesha, de hindoegod van de wijsheid.
Van alle dieren die Anton Vrede in zijn werk ten tonele voert, is de olifant het meest opvallend aanwezig. Omwille van zijn mooie, onmiddellijk herkenbare vorm maar ook van de vele kwaliteiten die aan hem zijn toegeschreven: ‘De olifant is een lankmoedig dier, verstandig en verdraagzaam. Hij werd bewonderd om zijn kracht en was het geliefde rijdier van helden, koningen en goden. Ik gebruik ook vaak de aap. In het oude Egypte werd hij met eerbied behandeld, net als in de oosterse mythologie. Daarin treedt hij op als de boodschapper van de goden, die hun opdrachten uitvoert hoewel hij ze zelf niet altijd begrijpt. Hij figureert in mijn werk als een soort nar, die dingen mag doen die ik een ander alter ego niet kan laten doen.’
Ook de haas keert als personage in het werk van Anton Vrede steeds terug. Hij is een vindingrijk dier dat grotere en sterkere tegenstanders te slim af is, en vooral ook een wijdverbreid vruchtbaarheidssymbool. ‘De paashaas kondigt de komst van het voorjaar aan. Vroeger waren winters nog winters en de lente was een feest. Een wedergeboorte: alles begint weer te groeien en te bloeien, en na de rust van de winter komt er een menigte nieuwe indrukken op je af.’
De zinnebeeldige betekenissen van andere dieren staan nog open. Ze mogen door de toeschouwer naar believen worden ingevuld en kunnen van persoon tot persoon verschillen. In zijn schilderijen en op zijn tekeningen is de pinguïn een vreemde vogel, die zwartwit afsteekt tegen de tropische kleuren van de andere dieren. Het dier zou, oppert hij half gekscherend, kunnen verwijzen naar de beroemde Engelse pocketreeks en daarmee voor de intellectuele kennis, maar voor hemzelf heeft het dier ook alles te maken met het leven in Nederland: ‘Je probeert wanhopig op te gaan in de Hollandse maatschappij en dan voel je je soms net zo stijf en onhandig als een pinguïn.’
Ook in de kunst heeft hij een zwak vooral voor de outsiders, de pinguïns tussen de pauwen en de paradijsvogels. Onder de vele kunstenaars die hij bewondert, noemt hij de namen van collega-schilders zoals José M. Capricorne en Winfred Dania, Jan Roëde en Gerrit Alberts. Ook Kees Timmer, die net als hij dieren schilderde en wiens dieren steeds menselijker trekken kregen. Allemaal kunstenaars die een positie ter zijde van de officiële kunstwereld innemen en los van heersende stromingen en tendensen hun eigen weg gingen.
‘Ik heb hun werk altijd mooi gevonden, maar vooral de laatste tijd herken ik veel van mezelf in hen. Een beetje tegendraads, een beetje onbeholpen. Het werk van zowel Jan Roëde als Gerrit Alberts is, ondanks tragische privé-omstandigheden, heel blij en vrolijk. Ik begrijp hun opstandigheid en ik voel ook het immense verdriet in hun schilderijen. Maar het wordt zo wonderschoon en poëtisch weergegeven dat je ook een grote liefde ervaart. Liefde voor het leven. Veel kunst van nu is alleen maar vormgeving, verpakking. Het mist bezieling. Een kunstwerk moet een geest bezitten. Alleen dan kan het troost bieden.’
Ooit zei Anton Vrede tegen me: ‘Kunst is een krachtig medicijn.’
Dat heeft hij zelf ondervonden, beaamt hij: ‘Mijn werk heeft mij voor diepe ravijnen behoed.’
Voor wie droomt liggen nachtmerries altijd op de loer. De oude schilderijen en tekeningen van Anton konden door hun volheid iets benauwends hebben. Het waren opstapelingen van dieren en mensen, vormen die ineenschoven en elkaar soms weinig ruimte gunden, kleuren en lijnen die allemaal om aandacht vroegen. Ook de voorstellingen logen er niet om. Vogels vielen ten prooi aan katten, tijgers strekten zich om de toeschouwer te bespringen. Zijn werk is zichtbaar vreedzamer geworden.
‘De angsten van vroeger zijn verdwenen. Ik zeg niet dat ik ze van me heb afgeschilderd, maar doordat ik ze in schilderijen en prenten zichtbaar heb gemaakt, ben ik tot de slotsom gekomen dat de boosheid en de agressie waar ik mee te maken krijg, niet voor mij bestemd zijn.’
Er komen in zijn werk geen slangen voor, zegt hij, omdat hij ze ervoer als vertegenwoordigers van het kwaad. Nu ziet hij het anders: wanneer een slang in zijn eigen staart bijt, symboliseert hij het leven dat geen begin of einde heeft. De laatste tijd gebruikt hij ook opvallend vaak eivormen in zijn schilderijen. Ze zijn glad en gaaf, vol belofte. Het symbool bij uitstek, net als het leven zelf tegelijk kwetsbaar en onvergankelijk.
De ommekeer in zijn werk heeft alles met zijn gezinsleven te maken. Vorig jaar kregen zijn vrouw Marianne en hij een zoon, die ze Alwin noemden. ‘Huiselijk geluk zorgt ervoor dat je sterker in de wereld staat,’ zegt Anton. ‘Het bespaart je een hoop overlast en narigheid, die je afleiden van de dingen die er in het leven écht toe doen.’
In de maanden voorafgaande aan de geboorte van zijn zoon voelde hij de sterkte behoefte om beeldjes te maken. Hij gebruikte daarvoor zijn vertrouwde figuranten: de olifant, de pinguïn, de haas, die hij uit was kneedde rond een skelet van takjes uit zijn tuin. Hij ontdekte dat er iets merkwaardigs gebeurde toen de figuranten uit zijn schilderijen het platte vlak verlieten: ‘Het verhaal is nog steeds hetzelfde, alleen is het nu in de ruimte geplaatst. Het heeft meer lucht gekregen, waardoor het meer leeft, maar waardoor wonderlijk genoeg ook de doeken meer leven.’ In brons gegoten zijn de beeldjes ondanks hun geringe statuur nadrukkelijk aanwezig. Ze hebben iets onverzettelijks gekregen, zeker naast de schijnbare luchtigheid en luchthartigheid van de nieuwe etsen.
Anton laat zijn prenten nog eens door zijn handen gaan. Hij bekijkt de nieuwe etsen alsof hij er nog aan moet wennen. ‘Waar mijn werk over gaat? In elk geval niet over een paradijs dat ik verloren heb. Het gaat over een ideale gedroomde wereld, die overal om me heen is. Als ik me omdraai slaan de mensen elkaar de hersens in. Dat weet ik ook wel, maar dat zie ik dus niet. Omdat ik verkies het niet te zien. Mijn naam is haas.’
Het paradijs duurt alleen zolang we kijken. Het is denkbaar dat, wanneer we onze blik afwenden, de vreedzame rondedans in zijn werk wordt verbroken. De dieren houden niet langer de schijn op en vliegen elkaar ouder gewoonte naar de keel. De rondedans verandert in een dodendans. Het wankele evenwicht kan elk moment worden verbroken, omdat oude instincten opspelen.
Kijk goed naar het werk van Anton Vrede en je ziet af en toe een angstige blik, wanneer een van zijn dierlijke acteurs heel even uit zijn rol valt.

.
Ook het paradijs heeft een scherp randje.

.
Pieter van Oudheusden

Nikolaj Dielemans - Schiedam NL

2006-12-14T14:28:00.000-08:00

Colors and shapes are melting together in waves, resulting in continuously moving pieces of art. In between elements become visible, revealing the source of inspiration for the work: jazz music. In fact these paintings by Nikolaj Dielemans are musical pieces within the frame of the canvas. With a layered structure and elements like jazz solos that finish the composition. By using clear colors the works often emit a poetic feeling in a new reality. Nikolaj Dielemans is graduated both at the academy of Fine Arts as the Academy of Architecture in Rotterdam.

Het werk van Nikolaj laat zich vooral lezen als abstracte vertellingen dan wel voorstellingen, die merendeels poëtisch van sfeer zijn. De ene keer op de voorgrond, dan weer naar de achtergrond; maar wel altijd ruimte latend voor interpretaties. In die abstracties is ook weer een zekere mate van herkenbaarheid zichtbaar. Zijn werk heeft een grote gelaagdheid, zowel in kleur, materie als in de verbeelding. Nikolaj heeft een fascinatie voor structuren en texturen, die door de specifieke betekenisverlening een nieuwe werkelijkheid vormt; vaak in een voortdurende beweging, doch ook wel weer verstild. De basis van z’n schilderijen is veelal eenruimtelijk kader waarbinnen de voorstelling plaatst vindt.

Kleuren en vormen golven over elkaar versmeltend tot een continue beweging. Met daartussen elementen die verwijzen naar de inspiratie voor het werk, de muziek. De op jazz geïnspireerde werken van Nikolaj Dielemans zijn eigenlijk muziekstukken binnen de afkadering van het canvas, met een gelaagde structuur en solistische elementen die de compositie compleet maken. Door het kleurgebruik krijgen de werken vaak een poëtische lading in een nieuwe werkelijkheid. Dielemans studeerde zowel aan de Academie voor Beeldende Kunst als aan de Academie van Bouwkunst, beide in Rotterdam.

Samen Sterk - Hollandia Galerie - Vrije Academie - Mareado - Vlaardingen

2006-11-07T04:35:00.000-08:00

30 Vlaardingse kunstenaars bundelen krachten in tentoonstelling ‘Samen Sterk’

Dertig Vlaardingse kunstenaars bundelen hun krachten binnen de door stichting Mareado georganiseerde tentoonstelling ‘Samen Sterk’ in ‘Hollandia Galerie’ in de Vrije Academie. Een uniek tentoonstellingsproject samengesteld door gastcurator Ron Weijers, waarbinnen op basis van hun individuele artistieke uitingen van het deelnemende Vlaardingse kunstenaars potentieel een omvangrijk collectief panoramisch totaalbeeld zal worden getoond.

Jaarlijks organiseert stichting Mareado in Vlaardingen deze Decembertentoonstelling in ‘Hollandia Galerie’, teneinde aan het publiek een overzicht te presenteren van het werk der Vlaardingse kunstenaars. In vervolg op de succesvolle 2010 decembertentoonstelling met gastcurator Bert van Meggelen, heeft het bestuur van stichting Mareado voor de editie 2011 beeldend kunstenaar Ron Weijers als gastcurator uitgenodigd.

Voor de Decembertentoonstelling 2011, heeft de gastcurator als thema een tentoonstellingsconcept onder de titel ‘Samen Sterk’ ontwikkeld. Vanuit dit thema gaat hij ervan uit een collectief krachtveld te hebben gecreëerd, opgebouwd vanuit de individuele bouwstenen van het culturele potentieel van Vlaardingen om dat ‘krachtveld’ in vervolg te delen met het publiek binnen de decembertentoonstelling ‘Samen Sterk’.

Het bestuur van stichting Mareado, gastcurator Ron Weijers en de deelnemende kunstenaars Marjanne Alderliesten, Rinke Baaima, Arno Bauman, Annette Braad, Beaty Czetö, Robert Daalmeijer, Elly Dijkshoorn, Esther van Duffelen, Cees Eijkelenboom, Fijkje Fontijne-Langejan, Sander Groen, Bikkel, Rolf Hoekstra, Eric Hulsman, Dick Kats, Anneke Klein, Fredriek van der Klugt, Liesbeth de Kruijf, John Laurens, Monique Laurens-Brevé, Marianne van der Lecq, Celieke van der Linden, Magriet Mostert, Bert Otto, Piet Rook, Arie Wapenaar, Frans de Winter en Liao Zhanhong, nodigen u bij deze graag uit voor de opening van de decembertentoonstelling ‘Samen Sterk’ op vrijdag 25 november aanstaande om 20.00 uur in Hollandia Galerie in de Vrije Academie, Oosthavenkade 42, 3134 NW Vlaardingen.

De officiële opening van de tentoonstelling zal verricht worden door de heer Jan Robberegt, wethouder kunst en cultuur van de gemeente Vlaardingen.

De muzikale omlijsting van de opening zal verzorgd worden door Het Brabantse duo ‘Tuff Enuff’ met Ad Dijkers op mondharmonica en zang en Marcel van der Linden op zang en gitaar.

In kader van de ‘Samen Sterk’ tentoonstelling zal de Gastcurator tevens een Curatorlezing verzorgen in de Vrije Academie op donderdag 8 december om 20.00 uur.

In het licht van de huidige landelijke situatie rondom de subsidiëring van de kunst- en cultuursector en de gevolgen daarvan op de beroepspraktijk van de kunstenaar in het bijzonder geeft de gastcurator vanuit zijn visie en ervaring binnen het veld van cultureel ondernemerschap een aanzet met deze lezing tot anders zien, denken en dialoog.

De tentoonstelling is open voor het publiek van vrijdag 25 november t/m vrijdag 16 december tijdens de openingsuren van de Vrije Academie, adres: Oosthavenkade 42, 3134 NW Vlaardingen. Telefoon: 434 86 85

Wij verwelkomen u graag tijdens de bovenstaande activiteiten van stichting Mareado.

Kees van der Windt, voorzitter Mareado

Deze tentoonstelling wordt mede mogelijk gemaakt door de ondersteuning van: Gemeente Vlaardingen, Fonds Schiedam-Vlaardingen e.o. en Hollandia Galerie

Noot voor de redactie

Opname van dit persbericht binnen de media stelt de organisatie ter stimulering van het kunst- en cultuurklimaat binnen Vlaardingen zeer op prijs.

Voor eventuele nadere informatie kunt u contact opnemen met de gastcurator,

Ron Weijers, te bereiken via telefoon: 06 – 12 18 41 20 of per e-mail: artifacts@ronweijers.com

Stichting Mareado, postbus 4234, 3131 KE Vlaardingen – e-mail: info@mareado.nl – www.mareado.nl

10dence gallery - Korenbeurs

2005-03-24T10:13:00.000-08:00

The 10dence art collective artists Ron Weijers and Nikolaj Dielemans currently occupied the Korenbeurs building within the historic center of Schiedam as their studio location. In order to revive this majestic building, they developed an art related concept based on the setup of an open and for the public accesible artist studio on the ground floor of the building. Within this studio, Weijers and Dielemans will work on a daily basis. In addition, they will invite a guest artist every month in order to work together with them. Further more, the available space on the groundfloor of the building will function as an exhibition space for the artists connected to the 10dence art collective as well as the guest artists working within the Korenbeurs studio setup.

On the spacious first floor of the Korenbeurs building, four different and monthly changing contemporary art exhibitions will take place, coordinated and curated by Weijers and Dielemans.

By means of concept, the 10dence art collective profiles itself as a multidisciplinary nucleus for innovative creative endeavors, where the participants of the collective, in collaboration with a wide range of creative participants, generate artistic productions which encompass an unprecedented panoply of works of art embracing painting, drawing, photography, video, literature, sculpture and music, and the collective surveys the cross-current of activities that constituted the artistic output.
.
Multi-disciplinary artist Ron Weijers initiated the foundation of the 10dence art collective and invited the core members of the 10dence art collective. In first stage the 10dence art colective was accordingly formed by the contemporary artists; Ron Weijers (Schiedam), Anton Vrede (Rotterdam), Nikolaj Dielemans (Schiedam), Joe Davis (New York), Pieter Zandvliet (Nieuwleusen) and Ben Game (Middelburg). Next to the core members of the 10dence art collective, a wide range of creative individuals working in a variety of disciplines will subsequently become affiliated and associated with the art collective.

The Korenbeurs studio and exhibitions are open for the public by appointment only. For private viewings, please contact us at: info@10dencegallery.com or by phone: +31 6 12184120

Eva Okx

2005-02-02T03:38:00.000-08:00

Eva Okx geboren in 1964 in Haarlem en opgegroeid in Frankrijk.
Dochter van de bekende beeldend kunstenaar Kees Okx en saxofoniste Marijke v/d Bos.

Vanaf jongs af aan is Eva Okx geinspireerd geraakt door de uitermate creatieve leefomgeving en heeft zij zich in creatieve zin ontwikkeld binnen de disciplines beeldhouwen en schilderen. Tevens heeft zij als beeldend kunstenaar een hang naar het werken met gemengde technieken ontwikkeld. Door de jaren heen heeft zij zich bekwaamd binnen de diverse disciplines en binnen het werken met verschillende materialen door het volgen van stages, workshops en cusussen bij verschillende beeldend kunstenaars.
Eva Okx is audodidact beeldend kunstenaar en heeft mede ten gevolge daarvan een geheel eigen identiteit en stijl ontwikkeld. Haar werk als beeldend kunstenaar kan worden bestempeld als eigenzinnig en origineel. Haar creatieve proces is anderzijds een voortdurend zowel persoonlijk als creatief ontwikkelingsproces. Door de jaren heen heeft zij zich ontwikkeld tot een kleurrijk beeldend kunstenaar die met liefde en passie en met hart en ziel het mysterie van het leven en de kracht van de natuur om weet te zetten in de energie die haar werk uitstraalt.
Eva Okx is deels werkzaam in haar atelier in Frankrijk en deels in Nederland.

.
.
.

.
.
.

.
.

Annemare Rijnbeek

2004-03-24T16:14:00.001-08:00

Annemare Rijnbeek is onmiskenbaar perfectionistisch.
Haar werk is geen vrijblijvend verhaal van samenvallende indrukken, maar een uitgepuurd en geconcentreerd concept van gedroomde gedachten en verwerkelijkte beelden. Niets op haar doeken is onaf, ook niet de leegte en de gecreëerde ruimtes.

Technisch is zij niet op fouten te betrappen. Ze beheerst haar materiaal, hoe divers ook, en controleert haar composities bijna mathematisch, maar toch kan ze een zekere chaos scheppen (toveren?) die de toeschouwer niet het gevoel geeft een leidraad te moeten volgen bij het lezen van haar werk.
Je wordt als toeschouwer gefascineerd door een irreële werkelijkheid, die niets met surrealisme heeft te maken,maar het gevolg is van een combinatie van herkenbare objecten (foto's, bladen uit een boek ) met geschilderde momentopnames van vrijgelaten gedachtestromen.
De poëzie van het penseel is niet ver weg.

Annemare heeft haar werk ooit omschreven als 'gracieuze doeken met een verborgen power'. De kracht zit inderdaad niet zomaar in de perceptie van de eerste indruk, maar wordt vrijgelaten bij het langdurig bekijken van het werk waardoor je uiteindelijk gaat zien wat er gebeurt op het doek. Er wordt best wat inspanning gevraagd van de toeschouwer waardoor een dialoog ontstaat met het werk. Het proces van kijken wordt als het proces van schilderen: uit het niets, het onbekende, groeit een vorm te geven idee dat uiteindelijk pas zijn rust kent bij de herkenning. Kleur is daarin zeer belangrijk: van overtuigend zwart tot subtiel, bijna doorschijnend in druppelvorm. Het heeft allemaal een plaats binnen het beeld op het doek.

Een verstilde sfeer die de kans krijgt als een vonk over te springen en even het gedachtegoed van de kunstenaar aanreikt. En balancerend op de diverse elementen uit de compositie vindt men uiteindelijk voldragen rust.

.
.
.
.
.
.

.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.
.

.
.
.
.

.
.
.
.

.
.
.
.

..

.
.
.
.

.
.
.
.

.
.
.
.

.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.

Rik Cox

2004-03-24T16:14:00.000-08:00

“Rik Cox belongs to the generation of artists that draws both from the past and from contemporary popular culture, with an eye for the fast pace of today’s world and the images that bombard us.

Perhaps inadvertently, Rik Cox presents a counterweight to the ephemerality and speed of the modern age. ‘I want to show respect for what has been lost, and to preserve things from oblivion’, explains the artist.” From the publication “Letting Memories Speak Through Paper” issued to coincide with the eponymous exhibition in the offices of the Lenoirschuring printing company in early 2007 - © 2007, Mieke van der Star, Amsterdam

Jan Willem Maris

2004-03-24T16:13:00.002-08:00

“Stel je voor: je betreedt een landschap, plein, kamer of straat en wordt getroffen door wat ik zou willen noemen ‘een ruimte-ervaring’.
Je beseft plotseling dat je, mèt de plek waar je je bevindt, deel uitmaakt van iets veel groters: De Alomvattende Ruimte.

Zulke voor mij ingrijpende ervaringen heb ik tot de basis van mijn werk gemaakt.”

Maris’ werk gaat over ruimte en de werking daarvan op het gemoed. In schilderijen, foto’s en ruimtelijke constructies komen verschillende kanten daarvan aan bod, nu eens bijna rationeel onderzoekend, dan weer intuitief en gevoelig, ja misschien zelfs romantisch. Altijd vereenvoudigd tot een kern.

of:

Regelmatig bekruipt me een grote behoefte aan onbegrensde ruimte, zonder dingen erin. Weidsheid, stilte. Leegte dus.
Leegte is vrede. Oneindigheid is vrijheid.
Ik verlang naar vrijheid, vrede en geluk. Al schilderend ben ik hiernaar op zoek. Schilderen, omdat ik dat het liefste doe. Dit wil niet zeggen dat het me dan ook makkelijk afgaat. Tastend en struikelend, stug en stroef wroetend naar eindeloze rust. Wat een leven.

of gecombineerd in Jan Willem Maris

Dick Berckenkamp - Minimal Abstraction

2004-03-24T16:13:00.001-08:00

De Rotterdamse kunstenaar Dick Berckenkamp heeft binnen zijn solotentoonstelling in de Korenbeurs een aantal thema’s met elkaar verbonden. Naast een aantal werken uit de serie "Dutch blues", zijn er werken uit de serie "Urban people" binnen de tentoonstelling opgenomen, waaronder "In the city", "P.M.", "City" en "Passage". Deze laatste serie is tot stand gekomen als een doorontwikkeling op het monumentale "Urban people" dat in opdracht werd geschilderd in Zaal Staal van het World Trade Center Rotterdam. Onder de naam "Antarctica blue" zijn verder een aantal recente werken van Berckenkamp binnen de tentoonstelling te zien. Berckenkamp verwerkt in deze werken zijn ervaringen die hij ondermeer opdeed tijdens een reis naar de Zuidpool in december 2008. Deze nieuwe werken sluiten qua handschrift aan bij de schilderijen uit de serie "Dutch Blues". In de ontwikkeling van het beeldend werk zien we bij "Antartica blue" een nieuwe vormentaal ontstaan en krijgt zijn bekende blauwe palet, door de toevoeging van maroon een eigenzinnige plaats en betekenis. In vervolg zijn er een aantal werken uit de nieuwe serie "Time’s Passage" binnen deze tentoonstelling opgenomen.

Dick Berckenkamp is van huis uit ontwerper en conceptontwikkelaar op het gebied van strategie en marketingcommunicatie. Gedurende de laatste jaren heeft Berckenkamp zijn beeldend vermogen naast het uitvoeren van werken in opdracht verder ontwikkeld als autonoom kunstenaar. Berckenkamp is werkt vanuit zijn atelier in Schiedam.

Berckenkamp is als docent verbonden aan Het Kunstlyceum, onderdeel van de Willem de Kooning Academie Rotterdam en de SRM te Amsterdam. Hij werkt momenteel aan een beleidsvisie die actuele kunst en educatie met elkaar verbindt.

Zijn werk is onder andere te zien geweest tijdens solotentoonstellingen bij de Erasmus Faculteit Rotterdam, De Torpedoloods Hoek van Holland, Dylans Rotterdam en bij Staal in het WTC beursgebouw Rotterdam.
Naast zijn werk als beeldend kunstenaar is Berckenkamp actief als schrijver. Hij treedt met gepaste regelmaat op met zijn poëzie.

Rosa Verloop

2004-03-24T16:13:00.000-08:00

Rosa Verloop heeft diverse academies gedaan, waaronder de Vrije Academie in Den Haag, allemaal in de richting van het naaktboetseren en beeldhouwkunst. Het snelschetsen in klei bleek uiteindelijk haar sterkste kant te zijn. Mede ten gevolge van het realiseren van een adequate atelierruimte in 2007, bereikte Verloop al snel een ultiem inspirerend stadium en optimaliseerde haar drang naar het experimenteren met verschillende materialen in combinatie van fotografie en het bouwen van installatie’s.

Surrealistische kenmerken zijn volwaardig van toepassing op haar benaderingswijze en passen dan ook volledig binnen haar denk -en zienswijze. Het toeval, de liefde, het verwonderlijke, de waanzin en de humor zijn dan ook met volle overgave terug te vinden binnen haar werk.

Ber Stekelenburg

2004-03-24T16:12:00.001-08:00

Na een opleiding fotografie en enkele jaren kunstacademie Rotterdam, werd tekenen, ontwerpen en vormgeven een vaste basis in het leven van Ber Stekelenburg. Fotografie, woning- en scheeps-restauratie en de laatste jaren in hoofdzaak schilderen en beeldhouwen werden de invulling om hiermee bezig te zijn. Zijn uitgangspunten? Een glimp. Een herinnering. Ronding. Hoek. Sfeer. Gevoel. Met ruimte voor de eigenheid van de verf, de steen, het hout of het staal. Het vormgeven aan abstracties en de beleving van de omgeving. Het verhaal van de materie. Abstract, impressionistisch, minimalistisch. Een ontdekkingstocht!
Ber Stekelenburg vindt zijn inspiratie in de informatiestroom van de media, maar ook in zijn directe omgeving. Het relateren aan, speelt hierbij een belangrijke rol. Zijn werk is bedoeld uit te nodigen en de verbeelding zelf in te vullen.

Lucienne Smit - herinnering en vergankelijkheid

2004-03-24T16:12:00.000-08:00

De Bredase kunstenares Lucienne Smit (Koog a/d Zaan) studeerde van 1990-1995 Autonome Kunsten aan de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost te Breda.

In Lucienne Smits werk zijn twee grote thema's vertegenwoordigd; herinnering en vergankelijkheid. Herinneringen aan de vele reizen die ze maakte, of aan andere culturen. En vergankelijkheid in de vorm van sporen die mens en dier hebben achtergelaten, op welke wijze dan ook. Ze tracht de essentie te vangen en weer te geven van hetgeen indruk heeft gemaakt in de landen waar ze verbleef.

Zij zegt over haar werk; 'Bij het maken van mijn schilderijen, panelen of grafiek laat ik me inspireren door tekst en tekens, texturen en eroderende processen. Deze bronnen gebruik ik de ene keer abstract, de andere keer heel concreet. Materie en structuur spelen in mijn werk altijd een belangrijke rol'.

Naast haar vrije werk maakt ze ook werk in opdracht, zoals voor de Universiteit Twente in Enschede, de Maag/Lever/Darm Stichting of het containeroverslagbedrijf ECT in Rotterdam. Meestal gaat het hier om grafiek die als relatiegeschenk door een bedrijf wordt gegeven, of als geschenk voor promovendi of de werknemers. Zo werden in 1998 etsen, gemaakt voor ECT te Rotterdam, als relatiegeschenk overhandigd aan respectievelijk ex-minister Pronk en ex-premier Gerhard Schröder. Smits werk is aangekocht door de overheid, bedrijfscollecties, verzamelaars en particulieren. In 2005-2006 b.v. kocht het Ministerie van Justitie een aantal schilderijen en grafiek van haar aan, die vervolgens geplaatst zijn in diverse Juridische Loketten in Nederland. Tevens is haar werk te vinden in diverse kunstuitlenen.

10dence gallery - Exhibitions

2004-03-24T15:22:00.000-08:00

Korenbeurs

current exhibition groundfloor

Niet Netjes 2011

Erotische kunst met een knipoog
29 januari t/m 20 februari 2011

Opening tentoonstelling ‘Niet Netjes’ en Nieuwjaarsborrel op Zaterdag 29 januari 16.00 uur

De 2011 editie van de tentoonstelling ‘Niet Netjes’, kent spraakmakende namen van internationaal, nationaal bekende kunstenaars en is drie weken lang te zien op drie locaties in Schiedam: Galerie Jabelle, De Korenbeurs en Galerie Jacques Tange.

Binnen de ‘Niet Netjes’ tentoonstelling zijn dit jaar, verrassender dan ooit werken te zien van: Yuri Borowski, Dicky Bijlsma, Rodolfo Carillo Bache [Mex], Hugo Kaagman, Lieuwe Kingma, Lilith, Jos Looise, Ronald Motta, Erwin Olaf, Sarah van der Pols, Ineke Roelfzema, Rob Scholte, Jacqueline Stubenitsky, Matthijs van Waardenburg, Ron Weijers, Judith Wiersema en uiteraard Jacques Tange.

Worlds of Abstraction
Kees Okx - Helene van Dongen - Nikolaj Dielemans - Ron Weijers
11 november 2010 t/m 17 februari 2011
WTC Schiphol Art Center

previous exhibitions

10dence art collective exhibition
April 4th 2010 - and ongoing
with work of 10dence art collective artists:
Nikolaj Dielemans, Ron Weijers, Joe Davis, Anton Vrede, Ben Game and Pieter Zandvliet

Solidarid’art
20 november t/m 19 december 2010

Open Ateliers 2010 Schiedam
Nikolaj Dielemans & Ron Weijers
Dindi van der Hoek - Reflecting Identities
18th of Juli - 15th of August (Scyedam Vaert)
installation epilogue from 10dence art collective (Ron Weijers & Nikolaj Dielemans)
lightning object de Tor from Bob Groeneveld

Labyrint - Kees Okx - Helene van Dongen - Nikolaj Dielemans - Ron Weijers
December 1st 2009 till March 30th 2010

Eva Okx
February 1st till March 30th 2010
early paintings and recent sculptures from Eva Okx

Open Ateliers 2009 Schiedam
Nikolaj Dielemans & Ron Weijers

Joe Davis - Roundabout 2009
June 7th till July 5th 2009
Solo exhibition with new work from the New York based painter Joe Davis
Mieke Siemons - Power of Expression
July 6th till august 16th 2009
Solo exhibition "Power of Expression" with abstract paintings by Mieke Siemons
Annemare Rijnbeek
May 24th till June 27th 2009
Solo exhibition with abstract expressions from the Dutch painter Annemare Rijnbeek.
Rik Cox
May 24th till June 27th 2009
3D objects from Rik Cox.
Jan Willem Maris
May 24th till June 27th 2009
exhibition with abstract paintings from the Dutch painter Jan Willem Maris.

Ber Stekelenburg - Abstract, impressionistic, minimalistic. An exploration!
April 4th till july 27th 200912 & 13 september 2009 - Korenbeurs - Schiedam
Exhibition with 3D abstractions from the Dutch artist Ber Stekelenburg.Worlds of Abstraction

Rosa Verloop - Ruimtelijk Surrealisme

April 4th till july 27th 2009

Exhibition of 3D sculptures from the Dutch artist Rosa Verloop

Mia van der Burg - !Aqua

June 5th till august 30th 2009
Exhibition of 3D sculptures from the Dutch artist Mia van der Burg from the series !Aqua

Lucienne Smit - herinnering en vergankelijkheid
April 4th till may 17th 2009
Solo exhibition with work from the Dutch artist Lucienne Smit.

Dick Berckenkamp - minimal abstraction

April 4th till may 3th 2009

solo exhibition from the Dutch minimal abstract painter Dick Berckenkamp

Ron Weijers - Throw away your TV!
April 4th till may 31th 2009
An exhibition transferring an alternative photographic impression of Manhattan - New York

Twee(2)strijd voor 12
April 4th till may 31th 2009
A unique art project and an ultimate artistic challenge developed by Ron Weijers for Kunstwerkt foundation Schiedam with the participation of 24 Dutch and American artists. Artist have been grouped in couples of two in order to develop together a painting. The following artists participated within this project: Henk Bothof, Jeffrey Burger, Beaty Czetö, Joe Davis, Easton Davy, Nikolaj Dielemans, Sjef van Duin, Ben Game, Frans Huisman, Rick Koren, Didrik Jon Kristofersson, Zhanhong Liao, Lisa van Noorden, Liesbet Optendrees, Adrianus van Otterloo, Sylvie Overheul, Jeanne Rombouts, Joke Schot, Menno Schmitz, Jacques Tange, Karin de Visser, Anton Vrede, Ron Weijers and Pieter Zandvliet. In addition the participating artists developed a large format painting together for this project. This painting is currently on show on the groundfloor of the Korenbeurs

Dindi van der Hoek - Reflecting Identities

2003-06-07T03:46:00.000-07:00

Dindi van der Hoek (1976) studeerde in 1999 af aan de Willem de Kooning Academie en het Piet Zwart Instituut en ontwikkeld een fotografisch oeuvre met beelden die een eigenzinnige gedaante krijgen door ze onder de waterspiegel te situeren. De vervorming van het menselijk lichaam en uiteenlopende opvattingen over fysieke esthetiek bepalen daarbij het uiterlijk van het werk. In inhoudelijke zin hanteert ze kunsthistorische bronnen en referenties zoals Francis Bacon en Carravagio waarmee ze zichzelf niet wil vergelijken, maar naar wie ze wel verwijst in de benadering van haar thematiek. Technisch streeft ze in haar werk de hoogste kwaliteit na die specifiek van aard is, door haar werk onder water te situeren waardoor er de voor haar typerende spiegelingen en deformaties ontstaan.

Verdwijnen en verschijnen

Dindi van der Hoek is altijd op zoek naar tweedeling, naar innerlijke tegenstrijdigheid: “Er is altijd een keerzijde in het beeld. Dat wat eerst sprookjesachtig esthetisch lijkt, krijgt een gedaante waarin frustratie en destructie de overhand krijgt.”

Het is alsof ze ons via haar lens een blik gunt in een andere, raadselachtige wereld, die voorbij ons bewustzijn ligt. Haar watermuzes lijken het ene moment gelukzalig in het water te zweven; het volgende moment is het alsof ze naar adem happen omdat het omringende water hen dreigt te verstikken.

Onder het wateroppervlak werkt ze met reflecties en waterspiegelingen. Haar modellen bevinden zich onder of half boven water. Door aanwezigheid in de ene werkelijkheid is er vaak een afwezigheid in de andere, een ondoorgrondelijke verschijning.

Intiem en intimiderend

De kunstenares hanteert een specifieke beeldtaal waarbij ze haar foto’s onder water ensceneert. Vanuit archetypische figuren als waternimfen en literaire personages als Shakespeares Ophelia, verbeeldt ze meer en meer een op zichzelf staande expressie die ze door kostumering en belichting naar haar hand zet. De vervreemding van de lichamelijkheid in haar werk is verrassend, doordat de zwaartekracht en ruimtelijkheid onder water gedeeltelijk worden opgeheven. Lichtval en reflectie vertonen ook een andere wetmatigheid dan we gewend zijn. Haar series ‘De dochters van Mnemosyne’ 2008 en ‘Jardin de la Femme’ 2009 toont foto’s die een bijna abstracte kwaliteit krijgen. Als kijker word je geconfronteerd met beelden die tegelijkertijd intiem en intimiderend van aard zijn. Deze innerlijke tegenstrijdigheid geeft haar werk een onmiskenbaar karakter. De technische zorgvuldigheid en de doordachte composities tonen aan dat Dindi van der Hoek een beeldtaal beheerst die voor haar nauwelijks geheimen kent, maar die voor de beschouwer altijd raadselachtig is.

Balans tussen constructie en toeval

De afgelopen tien jaar heeft zij een professionele beroepspraktijk als beeldend kunstenaar ontwikkeld met een eigenzinnig fotografisch oeuvre en langzaam ontstaat een balans tussen spontaniteit en constructie, waar het toeval nog steeds een plek heeft: “Ondanks het ensceneren dat ik nu doe, hoop ik altijd dat er iets gebeurt wat ik niet kan bedenken. Ik wacht onder water op een cadeautje.”

Een sluier opgelicht

Het is telkens een verrassing welke figuur zich aandient. Alsof het water een sluier is die een andere wereld oplicht, een wereld vol oerbeelden en archetypen over het mysterie van het vrouwelijke, met de lens als verbinding tussen idee en vorm. Alsof Medusa en de Crucifix, maar ook andere oerfiguren, zich aan haar laten zien. Daarbij verwijst Dindi graag naar de kunstgeschiedenis of sprookjes en mythen, zoals Roodkapje en Rapunzel: “De figuren dienen zich aan. Ik creëer de gelegenheid om het zich te laten aandienen. En dat is kunstenaarschap: om het te laten gebeuren.”

De beelden vertellen over haar eigen lichaam, haar eigen vrouwelijkheid, vooral in metaforische zin: “Ik denk dat het altijd over mezelf gaat, een soort zelfportret, maar geen foto van mezelf, maar een beeld.“

Tekst ontleend aan: Merel Visse, Alex de Vries en Pieter van Oudheusden.

Kris Knook

2001-09-11T08:12:00.000-07:00

Mia van der Burg - !Aqua

2001-06-05T01:30:00.000-07:00

In de serie !AQUA (1 t/m 14) verwerkt Mia van der Burg indrukken die zij heeft opgedaan tijdens een reis door Peru.

In de door droogte geteisterde gebieden worden mensen zeer inventief in het opvangen van het spaarzame water.

Bij het zien van de ‘fragmenten’ zoals van der Burg deze AQUA beelden noemt dringt de vraag zich op wat de gebruikswaarde zou kunnen zijn van deze delen van een groter systeem:
kan water gefilterd worden, kan het door een aaneengeschakeld systeem stromen of kan het opgeslagen worden?
Bovendien doen de beelden ook denken aan airconditioning-systemen zoals die aangebracht zijn in hedendaagse gebouwen.

Het begrip ‘doorstroming’ is dan ook op zijn plaats bij het zien van deze beelden en bepaalt dat de nuttigheidsfactor ons op het verkeerde been zette.
Want, stilstaand bij het begrip ‘doorstroming’, is de link naar het stromen van het leven zélf snel gelegd en laten deze beelden ons letterlijk én figuurlijk even stilstaan bij het moment, het ‘fragment’ waar we ons op dit moment in het leven bevinden.

In de Korenbeurs zijn de volgende werken van Mia van der Burg uit de serie !Aqua te zien:

!aqua! 7, cement, staal, 90x28x86 cm, 1990

¡aqua! 5, cement,koper, ø40x50cm, 1990

¡aqua! 9, cement,staal, 118x88x44cm, 1990

¡aqua! 10, cement,staal, 102x68x38cm, 1990

Mieke Siemons

2001-05-27T15:00:00.000-07:00

Since 2004 Mieke Siemons paints abstract and expressive works. She feels one with the paint. She prefers, in fact, to paint with her hands. Smearing, smoothing, caressing, scratching, hitting. The canvas is the arena and that'€™s where it happens. Mieke Siemons loves to paint with her hands... Her hands themselves are often just like paintings. Feeling is important to her, emotion as much as the senses. 'Art does not reproduce what is visible, it creates it.' Paul Klee In 1991 Mieke Siemons quit her job in order to go to the academy of art. She began on a roller coaster ride of emotions which she represented in expressive drawings of shadowy heads. She also photographed abstract self-portraits. Christmas tree lights in her hair, a darkened room and the raw music of Tom Waits. By moving she painted with light, a very direct manner to express her emotions. At a certain point she put art to one side to pursue a career in business. In 2003 Mieke started again and so she was looking for a new subject. In an angry mood she made a series of expressive scratched drawings. The first one was sharp and aggressive, but the last in the series looked like music. This fascinated her so much that she contined working in this way. Dozens of sheets of paper were scratched full of drawings. The handwriting developed from the gesture, from the movement of drawing and each time it was different. Through the addition of other materials and colour the images became more and more like paintings. So she decided to get my paints out of the cupboard and to begin painting again.